çocuğun ölümü...

Anne,
Bana sevmek yetmez
Ben şiir yazmalıyım
Kendimce düşlerimi
Düştüğüm gülüşlerimi
Kördüğüm işlerimi
Anlatmalıyım
İğdiş edilmiş
bir şair yüreğine.

Bir akşamüstü
Zemherir tutmuşken yakamı
Ve kim bilir hangi
Günah bozmuşken
Güvercin yuvamı,
Taç yapraklı dualar
Diktiğin
Naftalin kokulu
Seccadeni,
Ve ihlâs suresiyle bozduğun
Tüm şeytani oyunları…
Haykırmalıyım Kaf dağına
Muhyiddini bir sesle…
Yine de doğar mı bilmem
Anka kuşu küllerimde…

Kınanmış yürek yükü mü
Elimdeki yoklar
Neden sağır olurlar Anne
Bütün korkaklar?
Niçinsiz mi doğdum ben
Yetim mi kaldı aklım
Yoksa perdeler mi yırtık
Ey sırrımda saklım!


Anne
Uykum geldi yine
Ninni fısıldıyor kafamdaki cüce
Ne diyor duyuyor musun?

Ben artık büyümüşüm
Darmış bana beşik
Ve bir bahar günü
İçimde hüseyni bir
Kesik
Ve kerbela kadar beklenmedik
Hüzünle
Ölürmüşüm

Gördün mü bak
Seni ben de güldürürmüşüm
Bir Cuma sabahı ellerimi
Sürdüğün gibi yüzüne
Ve yüreğinde büyüttüğün
Gülkurusu bir tebessüm
gibi

Anne
Sana ak taylı yaylalarda
Menevişler gülümser
Bana
Killi balçıklarda
Ademin zellesi
Ve al iste
Sana bir seher hediyesi
Hu kuşu yağmur serçeler
Bana bir melek sillesi
Anne
Çocuklar masum ölürler…

osman sertuğ 8.6.2010