Özledim yakınlarını…
Yandım da yakıldım aydınlığına.
Ey gözleri bahar yeşili narin
Çok sevindik
Ölüme kırılmadığına…
Çünkü ay tutuşur içinde
Yakamozların
Ve akşamları gelir sana seferler.
Aydınlık ve ilk elden bir yazgı bekler
Sevenler.
Senin gitmelerin de aynıdır
Yalnızca bırakmak yoktur içinde
Bir de buluşmak vardır.
Elleri kar tanesi dualar
Ve andız kokusu sinmiş kandillerde
Saklı umutlar vardır.
Hayat bir heybeye biner yani…
El değiştirir eskimez yeni…
Lakin
Ne ben bilebildik seni
Ne de sen ağladın yokluğuna
Ve çok sevindi gökler
Ölüme kırılmadığına…
istanbul, 8.12.11
osman sertuğ
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder